อังคาร22 ความบ๊อง ที่คุณคู่ควร...

 ความกล้ากับความกลัวของคนเรามันอยู่ห่างกันแค่สามสิบสี่ฟุตเท่านี้เอง...

แล้วตัวละครในเรื่องเขาชนไก่(รู้สึกว่าจะเป็นไอ้หน่อย)ค่อยๆสโลว์โมชันกระโดดลงไปจากหอ ปากร้องว๊ากกกก

ของจริงอังคาร22กล้ารับประกัน ครูฝึกประจำสถานีไม่มีเวลาให้คิดเป็นสโลว์โมชั่นยังงั้นหรอก ฮิๆๆ

เขาว่ากันว่าหอโดดขนาด34ฟุตเนี่ยเป็นความสูงมาตรฐานที่ความสูงนี้ได้รับการวิจัยแล้วว่า "เสียว" ที่สุด จริงเท็จประการใดอังคาร22เองก็ไม่รู้นะ แต่ถ้าสูงขนาดฮ.บินคงเสียวกว่า... ไม่รู้เดาเอา ต้องให้พวกรบพิเศษหรือพวกที่เคยโดดร่มมาแล้วมาตอบแล้วกัน

จากภาพนั่นเป็น34ฟุตแรกของอังคาร22เอง เป็นหอโดดที่ค่ายแก่งกระจาน ขนาดมาตรฐาน34ฟุต (วัวในภาพไม่ใช่เจ้าหน้าที่คุมหอนะครับ)

 คือหอของแก่งกระจานนี่จะมีปีนผาสูงด้วยนะ ทูอินวัน แบบเดียวกับหอที่เขาชนไก่เลย ที่ต่างกันก็คือสถานที่กับปีกที่ได้รับแค่นั้นเอง (ต๊ะรูปเอาไว้ก่อนน้า หาไม่ได้)

หอแก่งกระจานนี่อังคาร22ไปล่าปีกมาแล้วสองครั้ง ครั้งแรกตอนเป็นลูกเสืออยู่ป.5โดนครูฝึกโยนลงโคลนโกรธจนร้องไห้งอแง(ก็เด็กอ่ะ...)เวลาผ่านไปหกปีคราวนี้กลับมาทวงคืน อยู่ม.5เป็น นศท.ปี2สมัครไปฝึก"แก่งกระจาน658" ได้โดดหอนี้อีกรอบนึง...

แต่วันนี้จะมาเขียนถึงหอเขาชนไก่ต่างหาก...

วันที่ได้โดดหอที่เขาชนไก่นี่เป็นวันสุดท้ายของการฝึกแล้ว แม้จะเป็นวันสุดท้ายก็ไม่ได้ต่างกับวันอื่นๆสักเท่าไหร่ เพราะครูฝึกก็หน้าเดิมๆ หมวดเดิม หมู่เดิม กองร้อยเดิม กองพันเดิมๆ ที่ต่างไปก็คือ สัมภาระทั้งหลายทั้งปวงถูกอัดเข้าไปในล๊อคแซ็ค(เป้ทหาร)จนเต็มเรียบร้อย เคยรู้สึกแปลกๆกันไหมครับ ไอ้เวลาเอาของไปเนี่ย ใส่กระเป๋าได้พอดี๊ พอดี แต่พอขากลับ ดูเหมือนมันจะใส่กลับลงไปไม่หมด แถมกระเป๋าหนักกว่าเดิมอีกต่างหาก

กองพันเสือดำคนมันเยอะ ดังนั้นเลยต้องแบ่งออกเป็นสองชุด เพื่อทำการฝ่าสถานีย่อยอื่นๆ ก่อนจะสับเปลี่ยนกำลังกับการโดดหอ สถานีอื่นก็อย่าง... ไต่เชือกเส้นเดียว ไต่เชือกสองเส้น ที่อังคาร22กับอาทิตย์18ทำเอานศท.จากโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งโวยวายลั่นเพราะกลัวตก และเชือกสามเส้นที่ทำไอ้หับหน้าซีด อยากรู้ ไปอ่านในเอนทรี่ โธ่...ไอ้หับ

โรปโดดหอจะเป็นอันเดียวกับโรปโดดร่ม แต่ดัดแปลงมาใช้กับการโดดหอโดยเฉพาะ(ต๊ะรูปเอาไว้ก่อนน้า) เอ้ะอันนี้ไม่รู้คนอื่นเรียกยังไง แต่อังคาร22เรียกโร๊ป

ยังจำได้ดีเลยวันนั้น...อากาศนี่แทบรับไม่ได้หนาวห่าเหว แต่พอแดดเริ่มออกก็ค่อยยังชั่ว รู้สึกรักพระอาทิตย์ขึ้นมาก หลังจากผ่านกับสถานีไต่เชือกทั้งหลายแล้ว อังคาร22ก็นั่งรอเวลาโดดหอ เพื่อนตายสหายศึกบางคนตื่นเต้นกันใหญ่แต่อังคาร22เองเฉยๆ เพราะโดดมาหลายครั้งแล้ว ฮ่ะๆ มีขู่สลิงขาดด้วย เราไม่กลัว ครูฝึกที่แก่งกระจานสอนไว้

"ถ้าเชือกขาดนะนักเรียน กลั้นลมหายใจอึ๊ดหนึ่งพอใกล้ถึงพื้นกำยอดหญ้าไว้แน่นๆ เชื่อครู เดี๋ยวตัวมันจะเด้งขึ้นมาเองแหละ"

ฉะนั้น อังคาร22เลยไม่กลัวสลิงขาดเลยแม้แต่นิดดส์ (เอิ้กๆ)

พอถึงรอบ ไอ้เราก็วิ่งไปเตรียมใส่โร๊ป ครูฝึกเห็นปีกแดงๆติดอยู่ที่อกขวาก็แซว

"นี่นี่ อย่างนี้ต้องเบิ้ล สองรอบ"

อังคาร22ก็ได้แต่ยิ้มๆ สิบรอบก็ไหว...ล่าดาวดำแม่มเลย

ไอ้ตอนโดดนี่ มันจะเหมือนมีแมลงวันบินอยู่ในท้องน้อย เสียวปี๊ด... แค่ช่วงสั้นๆเสี้ยววินาทีเท่านั้น ฉะนั้นหากใครมาอ่านแล้วได้มีโอกาสไปโดดหอก็อย่ามัวหลับหูหลับตาอ้าปากร้องว๊าก เสียดาย จงจับสัมผัส รวมตัวกลมกลืนเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ โอ้ว มันช่างมีพลัง!!

ก่อนโดดของที่นี่จะมีให้นับ วันเธาว์ซั่น ทูเธาว์ซั่น ทรีเธาว์ซั่น แล้วโดด แต่พอถึงตาเรา

"วันเธาว์ซั่น ทูเธาว์ซั่น ทรีเธาว์ซั่น" กระตุกสายโรปดังแกร๊กสองที "เช็คแคนนอปปี้"

แล้วโดดเลย

มาดูสไตล์การโดดของแต่ละคนดีกั่ว

ศุกร์5 "โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

อาทิตย์18 "เยสแม่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!"

สิวตังค์หาย "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

ฯลฯ

โดดเสร็จแล้ว เราจะต้องวิ่งลากสลิงกลับมาส่งที่หอ แล้วถอดโรปออกเพื่อใส่ให้กับคนต่อไป ซึ่งตอนนี้ถ้าคนต่อไปเป็นคนรู้จักและหนิดหนมกัน ตอนดึงสายรัดขา(มันจะพาดหว่างขา สองเส้นซ้ายขวา) ก็จะแกล้งดึงขึ้นสูงๆและแน่นๆๆๆๆ ถ้า"ไอ้หนู"ลงล๊อคก็รอดตัวไป แต่ถ้า "ไอ้หนู" ไม่ลงล๊อค ก็มีสิทธิ"หน้าเขียว..."

ใส่โรปให้เพื่อนเสร็จ(ถ้าแกล้งมันด้วยก็โดนด่าพองาม)จะมีแถวยาวๆ อังคาร22วิ่งไปต่อ มีเสียงดังมาจากด้านหน้า

"เตรียมตังค์30บาท ค่าปีก!!"

อ้าว

เหี้ยแล้วสิ....

ทั้งเนื้อทั้งตัว เหลือ30บาท(5วัน เอาไป160บาท)

จะนั่งรถกลับบ้านยังไง(วะ?)

และแล้วโดดหอครั้งนี้ก็จบลงด้วยความแห้งขแงกระเป๋าสตางค์

เศร้าไปตามรปจ.(ระเบียบปฏิบัติประจำ)