ถูก(หมา)ซุ่ม
posted on 15 Aug 2007 18:42 by mercurailบรรยากาศที่ ม.บูรพา จันทบุรีในตอนเย็นๆนี่สวยอย่าบอกใคร โรแมนติคสุดๆ แดดสวย ลมดี เหมาะแก่การจีบกัน แต่อังคาร22กลับขี่จักรยานคนเดียวต๊อกแต๊ก เพราะทนเห็นบรรดาคู่รักทั้งหลายไม่ได้ เข้าตำรา
"เห็นเขารักกันอยู่ดูไม่ได้ จำจะต้องยุมันให้บรรลัย ฆ่ากันไปข้างหนึ่ง จึงจะดี"
อันแรกๆยังพอทน แต่อันหลังนี่มัน...คิดชั่วๆยังงี้นี่เอง ถึงไม่มีใครเอามึง ไอ้หอกหัก
จักรยานของอังคาร22 ถอยใหม่หลังจากเข้ามหาลัยได้ประมาณ 2สัปดาห์ เป็นจักรยานตราจระเข้ สีดำ อังคาร22ตั้งชื่อมันว่า ไอ้ตะกวด แต่หลังจากถูกซุ่มนี้เติมคำว่าพิการไปด้วย เป็น"ไอ้ตะกวดพิการ"จักรยานรุ่นนี้ใครอย่าหลวมตัวไปซื้อมาใช้เชียว เดี๋ยวจะหาว่าอังคาร22ไม่เตือน
ของใช้ส่วนใหญ่ของอังคาร22จะมีชื่อเรียกตามประสาคนบ้า อย่างจักรยานทรงแม่บ้านที่บ้านอายุประมาณ20กว่าปี เก่าโสโครก ก็ชื่อ "อีแก่" เดิมทีเป็นของแม่ แต่มาช่วงหลังๆแม่ไม่ถีบจักรยาน เลยโอนมาให้อังคาร22ใช้ เบาะหลังฟองน้ำหลุดไปหมดแล้ว เหลือแต่เหล็กสนิมกรังไว้ให้นั่ง "แม่เสือ"บ่นทุกครั้งที่จำต้องซ้อนท้ายอังคาร22
"บาดทะยักจะกินมั้ยเนี่ย"
กระเป๋าเรียน มีชื่อว่า "เจมส์บอนด์" เอกลักษ์โดดเด่นของอังคาร22ใน ม.บูรพา เพราะเป็นคนแรกและคนเดียว ที่ถือกระเป๋าแบบรูปข้างล่างนี้ ไปเรียน
หรือ กระเป๋าเป้สมัยเรียน ม.ต้น เรียกว่า ไอ้แก่ จุของได้เยอะมากกกกก ถึงมากที่สุด ไปไหนไกลๆเอาไปด้วยเสมอ แม้แต่มาเรียนที่นี่...
เล่านอกเรื่องไปตั้งไกล
เมื่อวาน ประมาณว่าบรรยากาศเป็นใจ(ให้คนอื่น) อังคาร22เลยเอาไอ้ตะกวด(ที่ตอนนี้พิการแล้ว)ไปถีบเล่น ถีบไปถีบมาออกไปนอกมหาลัย เลี้ยวออกไปทางซ้าย กะว่าจะตรงไปเรื่อยๆพอถึงคลองชลประทาน ก็จะกลับมหาลัย ถือเป็นการออกกำลังกายตอนเย็น
คลองชลประทานกับมหาลัยไกลกันแค่ไหน? โอ้ย ฮ่ะๆ ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกครับ ไม่กี่กิโล เอง ระหว่างทางก็ดูวิวไปเรื่อยๆ ร้องเพลงไปเรื่อยๆตามประสาคนอารมณ์ดีแต่ไม่มีแฟนอย่างชาวบ้าน แหมระหว่างทางหันซ้ายก็เข้าต้นสนเรียงเป็นพรืด แถมเป็นทิศตะวันตก พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน มีบึงสวยอย่าบอกใคร หันขวาก็โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะโดน บ่อกุ้งทั้งนั้น มีนกตัวหนึ่งบินวนแปลกๆเลยสั่งไอ้ตะกวดหยุดวิ่ง แล้วหยุดดู ปรากฏเป็นไอ้ตัวนี้
เห็นมั้ย บอกแล้วว่าบรยากาศดี แต่ทำไมไอ้เหยี่ยวนี่มาบินวนตรงบ่อกุ้ง สงสัยจะมาหาหนูหรืองูกินล่ะมั้งท่า
ถีบเลยไปไกลใกล้จะถึงคลองชลประทานเป้าหมายแล้ว ก่อนถึงคลองชลประทาน จะมีที่ตั้งของกรมชลประทานก่อน อังคาร22ลืมตรวจพื้นที่ สั่งไอ้ตะกวดวิ่งผ่านไปเฉยๆ พอห่างจากประตูกรมชลไปสักห้าหกเมตร ได้ยินเสียง
แกร่กๆๆๆๆๆ
เสียงอะไรวะ เหมือนโดนไล่ล่าว่ะ อังคาร22หันกลับไปดู แทบช๊อคเพราะไอ้ตัวข้างล่างนี่
ยังๆๆ ในรูปนี้มันยังเด็ก ยังน่ารัก แต่ลองเจอแบบอังคาร22 ตัวเต็มวัย ตัวขนาดนี่!!
ร้องเพลง "ตามองตา สายตามาจ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่าน หัวใจ" เวอร์ชั่นดัดแปลงของอังคาร22Featกับอาทิตย์18ได้เลย
"ตามองตีน ส้นตีนสะกิดเบ้าตา ตามองตีน ส้นตีนสะกิดเบ้าตา รู้สึกเสียวซ่าน ......"
พอเถอะครับ เดี๋ยวจะเศร้า
หันกลับไป โอ้โห ตายห่า ไอ้ร๊อตไล่ล่าอังคาร22แม่เจ้า มันซุ่มจากตรงไหนไม่เห็นรู้เรื่องเลยวะ มองหน้ามันแวบเดียว แม่ง ยกขากรรไกรขึ้นซะสูง มั่นใจ...
มันเอากูแน่ ใจเต้นตุ๊บๆ ให้กลับไปวิ่งขึ้นเขาอีกรอบยังง่ายกว่าฟัดกับไอ้เวรนี่
กระซิบไอ้ตะกวดบอกมึงไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ขา(ล้อ)ทั้งคู่ของมึงจะไปได้เลยไอ้ตะกวด เร็ว!!!ขาดเสียง อังคาร22เฆี่ยน(ปั่น)ไอ้ตะกวด(จักรยาน)สุดแรงเกิด
ข้างหน้าจะเป็นหัวโค้ง เพื่อไปสู่สะพานสำหรับรถยนต์ กับทางตรงเล็กๆ กับตู้ยามของกรมชล ระหว่างโค้งจะเป็นสนามหญ้า คั่นถนนกับสนามด้วยคูน้ำ
ไอ้ตะกวด(ตัวซวย)ช่างทำหน้าที่ได้อย่างซื่อสัตว์(เน้นอย่างแน่ใจว่าสัตว์ไม่ใช่สัตย์) เพราะพอใกล้ถึงหัวโค้งโซ่ก็หลุดดังแคร่ก ล้อฟรีทันที คิดในใจ
"ไอ้เหี้ย(เปลี่ยนชื่อให้ทันที)แม่งทรยศกรูแล้ว"
เหมือนอยู่บนเรือรบ สติตอนนั้นสั่งออกมาอย่างเด็ดขาด และมั่นคง
"เตรียมการสละจักรยาน!!!"
พอถึงคูน้ำ อังคาร22โดดพรวดออกจากไอ้ตะกวดอย่างไม่คิดชีวิต ลงไปบนทางลาดเตรียมกระโดดข้ามคู รองเท้าขางซ้ายหลุดออกจากตีนจมลงเลนไปเลย อังคาร22โดดแรงและสูงด้วย(ผลจากอะดรีนาลีน)ไม่เคยโดดสูงได้ขนาดนี้มาก่อน ปรากฏสะดุดอะไรไม่รูหน้าเลยลงพื้น แต่งานนี้ประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพาต้องจารึกต่อจากตำนานที่สองเป็นตำนานที่สาม อังคาร22โตขึ้นได้เรียนร่มแน่นอนไม่ต้องสงสัย เพราะหัวทิ่มเป็นด้วยสูตร เก็บคองอเข่า เท้าชิดของพลร่ม ทำเองอัตโนมัติท่าสวยมากยังถามตัวเองกูทำไปได้ยังไงวะ
ไอ้ร๊อตไวเลอร์ปีศาจพอเห็นอังคาร22พินาศย่อยยับ มันก็เลิกสนใจ วิ่งไปหายามที่ป้อมข้างๆคลองชลประทานเพื่อเตรียมกลับบ้านพัก โคตรเจ็บใจยามนี่ก็สุดยอดจริงๆ ยังมีหน้าเอามอเตอร์ไซค์มาดูห่างๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กับหมา ก่อนจะกลับไปแบบไม่ใยดี ขอสาปให้ตกงาน อดข้าวจนต้องแล่ไอ้ร๊อตแดกเถอะวะ สาธุ
การซุ่มโจมตี ได้ผลสมบูรณ์ ไอ้เหยี่ยวชิครานั่นมาบินๆวนรอแดกอังคารนี่เอง
ไอ้ปลิงเอารถมอไซค์มารับอังคาร22หลังจากอังคาร22ขอความช่วยเหลือไปยังไอ้กระป๋อง แทนจะสงสารกลับหัวเราะอย่างสมเพช (ก็น่าอยู่ว่ะ)
สรุปผลความซวย
1.ถูกหมาซุ่ม
2.โซ่หลุด
3.รองเท้าจมหายไปในเลน
4.แม่กุญแจล่ามไอ้ตะกวดหายไป
เมื่อเย็น อังคาร22ไปยืนกัดฟันหน้าไอ้ตะกวดที่ตอนนี้พิการ ชี้มัน
"ไอ้ห่าเกือบพากูไปตาย ถ้าคราวหน้ามีอีก กูจะถีบมึงลงคลองชลประทานแม่งเลย"
เห็นใจอังคาร22หน่อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอ้ตะกวดโซ่หลุด เป็นครั้งที่สองที่มันหลุดตอนวินาทีคับขัน รอบแรกไม่เท่าไหร่แค่หลุดกลางถนนที่ฝนตกหนัก แค่เปียก แต่คราวนี้อังคาร22เกือบตาย....
รู้ถึงไหนอายถึงนั่น
ถูกหมาซุ่ม!!!ทำไปได้
>..........................................
ปล.ตำนานสามเรื่องของมหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสารสนเทศจันทบุรี
1.พี่ติม ผู้พิชิตทอม
2.พี่เฟรช ผู้ขับรถชนรั้วมหาลัย
3.สุดท้าย อังคาร22 ผู้ขับจักรยานหนีหมาตกคู!!
ทำไมอันหลังมันทุเรศจัง(วะ)
edit @ 2007/08/15 19:05:30
โอ๋ๆๆ พี่ล้อเล่น 
ฮาเรื่องหมาอ่ะ นึกภาพออกเลย 555+ ตำนานๆ=w=d!! (เพื่อนๆหนูพึ่งกลับจาก รด. แอบนึกถึงเรี่องเก่าๆพี่เคยเล่า เครี๊ยกกกกกกก)
ปล.จักรยานรักดี=w=d!!
#1 By syaolee on 2007-08-15 18:54