อังคาร22 ความบ๊อง ที่คุณคู่ควร...

ไปสอบสัมภาษณ์มาที่ ม.บูรพา บางแสนเมื่อวานนี้ ไม่เห็นจะเจอลุงนักรบชรา(Oldwarior)เลยแฮะ การสอบสัมภาษณ์ผ่านไปได้อย่างที่คิด แต่ความกังวลยังคงมี โอ้ส์ ตูจะติดมั้ยนี่!!!

เอนทรี่ที่แล้วเล่าถึงไอ้หับ มั่วนิ่มเข้าหน่วยตอนรับมอบคำสั่งกันพอดี บอกไว้ตั้งแต่เอนทรี่ที่แล้วว่าวันนั้นเป็นวันเข้าตี เอนทรี่นี้ก็จะเล่าถึงภารกิจเข้าตีในตอนเช้า

เช้ามาตื่นออกมาจากเต๊นท์ ผ่านพ้นช่วงคืนหฤโหดมาได้แล้ว อยากรู้ว่าโหดยังไง ไปอ่านในเอนทรี่ เหตุเกิดจากความหนาว&กรรมของศุกร์5เช้ามาตีห้ากว่าๆอากาศหนาวจับจิต ยังต้องมาเรียกแถวเช็คยอดอีก โคตรทรมานเพราะตามระเบียบแถวเวลาตรงต้องนิ่ง ตามสูตร "อกผายไหล่ผึ่งหน้าตึง ด ตั้ง" แต่นั่นมันธรรมดา.............เกินไป ถ้าแบบทหาร ท่าตรง ต้อง...

ยืดอก เก็บคาง ตามองตรงไปข้างหน้า ห้านิ้วเรียงชิดติดกันเหยียดแขนทั้งสองลง ปลายนิ้วชี้แตะขอบกางเกง เปิดฝ่ามือแบะศอกแขม่วท้องขมิบก้นส้นเท้าชิด ปลายเท้าแยก45องศา

ถึงจะครบสูตร...

ร.ด.บางส่วนยืนแล้วยุกยิก งอเข่าท่าพักเฉย ถือว่าผิด แต่พวกนี้ไม่แคร์อยู่แล้ว โดนด่าว่าเรียนหนีทหาร มันยืดอก

"ใช่ กูเรียนหนีทหาร ยุ่งไรกู"

ก็อย่างที่บอก ว่าท่าตรงนี่มัน"ง่ายแต่ยาก"เพราะต้องห้ามยุกยิก สงสัยว่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนาว ก็เพราะมันเอามือซุกกางเกงไม่ได้น่ะเซ้ หนาวจะตายโหงแต่ก็ต้องทน อังคาร22อยากเป็นทหาร อะไรถูกระเบียบกูทำตามแม่งหมด จนบางครั้งเพื่อนด่าว่าบ้า อังคาร22ก็ยืดอกรับ

"ใช่ กูบ้า ยุ่งไรกู"

ทีนี้พอปล่อยกินข้าว อังคาร22ก็ลากสังขาร กับ "วัตถุโบราณ" ไปด้วย

ไอ้วัตถุโบราณที่ว่านี่คือปืนปสบ.87 (ย่อมาจาก ปืนเล็กสั้นบรรจุเองแบบ87) เขียนไว้ที่รังเพลิงว่า Carbine ปืนคาร์บินนี่เอง เก่าจะตายสมควรเก็บเข้ากรุ แต่หลวงเสียดาย เก็บเข้ากรุเดี๋ยวมันก็เน่าสลาย แถมบางส่วนมันยังยิงได้ด้วย เลยเอาไว้ให้นศท.ไว้ฝึกดีกว่าตอนเข้าป่าจะได้รับแจกจากฐานคนละกระบอก ของอังคาร22จำได้แม่นยำ รหัส648 ตอนเอามาไม่มีลวดล๊อคคันรั้งลูกเลื่อน ปกติวัตถุโบราณจะมีลวดพันไว้ กันนักเรียนดึงเล่น อังคาร22เห็นไม่มีลวด ดึงทันที กะซ้อม "ยิงแห้ง" ดึงปั๊บ แทนที่จะดัง "แกร๊ก" ไกแข็งโป๊กเตรียมยิงเหมือนปืนที่วิภาวดี กลับเป็นเสียงดัง "แคล่ก" คันรั้งลูกเลื่อนหลุดออกมาทั้งยวง อังคาร22ตาเหลือก รีบใช้วิชามารตบมันกลับเข้าไป ทำเนียนได้น่าทุเรศแล้วก็ไม่กล้าดึงเล่นอีกเลยจนจบภาค นศท.รุ่นน้องใครไปฝึกแล้วได้ปืนรหัส068อย่าทะลึ่งไปดึงคันรั้งเชียวนะมึง เดี๋ยวหาว่าไม่เตือน

ได้ถาดหลุมมาแล้ว ศุกร์5หายไปไหนไม่รู้ มืดก็มืด หลงกันอีก อังคาร22เดินไปหาอาทิตย์18พูดสั้นๆ

"แดกด้วย" หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาที ถาดหลุมที่เคยมีแกงร้อนๆ กลับไปเย็นเจี๊ยบเหมือนเก่า สังเวชตัวเองจริงๆ

หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยอย่างทรมาน ครูฝึกก็จัดการแบ่งหน่วยออกเป็น6หน่วย อย่างที่เคยเล่ามาแล้วใน โธ่...ไอ้หับไปอ่านกันเอาเอง เพื่อผลัดกันเข้าตีที่หมาย และตั้งรับในแนวรบที่จัดไว้ เสือดำ1 ของอังคาร22 เข้าตีเป็นชุดที่3 กำหนดจุดวางตัวหลังป่าอ้อย

อังคาร22จับปืนนิ่งรอฟังคำสั่งจากครูฝึก งานนี้ได้รับตำแหน่งหัวหน้าชุดยิง ข.

"ปล่อยนักเรียนมาได้แล้ว" เสียงวิทยุดังขึ้น ครูฝึกตะโกน

"ไปๆๆ วิ่งไป ระวังงูด้วย"

อังคาร22วิ่งฝ่าดงป่าอ้อย ถ้าไม่ได้ไอ้เสื้อฝึกนี้สงสัยคันตาย บางคนใบอ้อยบาดหน้าเลือดซิบๆ เสียงหัวหน้าหมู่ปืนเล็กสั่ง

"ยู้ดดดดดดด"

อีกก้าวเดียวก็ข้ามป่าอ้อยเข้า ขนพร.(ขอบหน้าพื้นที่การรบ)แล้ว อังคาร22เงี่ยหูฟังเสียง เพื่อตรวจการณ์

จิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แซดดดดด บรึ้มมมมม

โอ้โห ฉิบหาย กองทัพของประเทศอะไรวะเนี่ย มีปืนเลเซอร์สตาร์วอร์ด้วย(ข้าขอสาบาน มันเป็นเรื่องจริง)เสียงเครื่องบินไอพ่น และอีกมากมายบานตะไท ดังเฟี้ยวฟ้าวจากภูเขาข้างหน้า อังคาร22เหงื่อตกกับข้าศึกกำมะลอ ก็พอดีกับสัญญาณเข้าตะลุมบอนจากครูฝึกดังขึ้น

"ไปได้ ร้องเอียๆๆๆให้ดังๆ"

"เอียยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

"หมอบหลบปืนใหญ่ หมอบ!!!" เสียงครูฝึกสั่งดังลั่น นักเรียนแสนดีเชื่อฟังครูฝึก ล้มตัวกันใหญ่ อังคาร22ทิ้งตัวดัง พลั่ก แรงมาก เข็มขัดสนามหลุดออกจากกัน ฝากระติกน้ำเกลียวเด้งออกราดเปียกเต็มหลัง แต่ก็ยังดีกว่าไอ้ข้างๆ กงเกงขาดตรงหัวเข่า.. พอดีกางเกงเราหนาโชคดีไป เสื้อตัวที่ใส่ฝึกวันนั้นเป็นเสื้อของน้าที่เป็นทหาร อังคาร22รีบเลาะยศพันเอก จู๋โจม ร่ม ออกจนหมด เหลือแต่ชื่อเหนือกระเป๋าที่ไม่ได้เลาะ กับตราเสธ.ที่กระเป๋า อันนี้ไม่รู้จะเลาะออกยังไง เสนารักษ์มองเห็น ถลึงตาใส่อังคาร22 หวาดเสียวเหมือนกัน

เสียงครูฝึกสั่งให้ลุกขึ้นเพื่อทำการเข้าตีต่อ กำลังจะลุกขึ้น พอดีมองด้านหน้า เหงื่อตก

ขี้วัว กลางเก่ากลางใหม่ ตั้งอยู่ตรงหน้า ดีเมื่อกี้หน้าไม่จิ้มดิน จะได้จิ้มไอ้นี่แทน ความจริงอังคาร22ว่าขี้วัวนี่เป็นขี้ที่หอมที่สุดในบรรดาขี้ กลิ่นคลาสสิคมาก นึกอนาจใจ นี่กูหลบปืนใหญ่หลังกองขี้วัว ของจริงมันจะรอดเหรอวะ ข้าศึกเห็นมันคงหัวเราะกลิ้ง

ความจริงแล้ว ปืนใหญ่ไม่ต้องหมอบหลบด้วยซ้ำ วิ่งทื่อๆร้องเอี้ยๆมายังงั้น มันสาดทีเดียวตายหมด ไม่ต้องหมอบให้เสียเวลา ตายอยู่แล้ว การเข้าตีผ่านไปได้ด้วยดี ยกเว้นการหลบปืนใหญ่หลังขี้วัวของอังคาร22 นึกอนาจใจมาจนทุกวันนี้... ดีหน้าไม่ทิ่มเข้าไป